Kettingreactie (1): nierbekkenontsteking
Vera
24 november 2015

Kettingreactie (1): nierbekkenontsteking

Bommel heeft hoge koorts. En dus gaan bij mij alle alarmbellen af. Ziek zijn is een complex iets geworden. Ik denk meteen aan erge(re) zaken. De gewone kinderziektes komen niet eens in me op en griep is het laatste waar ik aan denk. Uiteindelijk bleek het inderdaad geen griep maar de zoveelste nierbekkenontsteking. En dat gegeven zet een hele kettingreactie in gang. Ik neem je ‘even’ mee: Kettingreactie – deel 1…

Ik haal Bommel als gloeikacheltje uit bed en dat vertrouw ik niet.  Dus ik voer de ‘is-het-stiekem-meer-dan-griep’ routine uit: ik doe Bommel in bad en daarna geef ik haar een zetpil zonder te tempen. Dat veroorzaakt al protest, maar met rectaal tempen was dat nog veel erger geweest. Ik besluit haar dat voor nu te besparen. Daarna plak ik met enorm veel moeite een plaszakje. Bommel voelt de bui immers al hangen, dus die voert haar krokodillen-death-roll uit, huilt, schopt en maait om zich heen. Ondanks dat er niets van aan lijkt te komen, vertel ik Bommel dat ik dit doe omdat ze koorts heeft en we moeten weten hoe we haar kunnen helpen weer beter te worden. Terwijl ik me in mijn eentje door deze handeling worstel knaagt er ook ergens een schuldgevoel. Maar ik heb geen tijd om daar aandacht aan te besteden. Ik leg Bommel in haar bedje en ruim de bad spullen op. Daarna check ik het zakje. Ze heeft geplast en gelukkig niet gepoept! Fijn en ook helemaal niet fijn. Want nu moet dat ding er dus weer af EN ik moet ervoor zorgen dat haar plasje keurig onderin dat zakje blijft zitten.

Vloeibaar ‘goud’
Ik leg Bommel terug op de commode. De worsteling van zojuist herhaalt zich, maar dan nog vele malen erger. Want het zakje er weer af halen is voor Bommel een grotere ramp dan het plakken. Terwijl ik probeer haar plasje binnenboord te houden trek ik te hard aan de tape van het zakje… Stormkracht 10 raast door de kamer. Mijn schuldgevoel neemt toe maar ik stop het weg. Nu geen tijd voor emotie. Eerst handelen. Uiteindelijk lukt het me het ding los te krijgen en ik stel het zakje met inhoud veilig. Nu kan ik Bommel troosten. Ik heb denk ik wel 100 x sorry gezegd en wieg haar heen en weer. Ik leg nog maar eens uit waarom ik dit vervelende gedoe bij haar uithaal. Het lijkt niet aan te komen maar ik, daarentegen, kalmeer wel weer wat. Ik leg Bommel weer in haar bedje. Want nu dat vloeibare ‘goud’ nog… Als dat eenmaal veilig in het containertje zit, gooi ik onze jassen aan. Hup, de auto in. Geen tijd te verliezen, de Plasjeskoerier komt eraan!

Geen tijd te verliezen
Ik sjees met Bommel brabbelend achterin (wat een topper hè!) naar de huisarts. Daar aangekomen is het loket dicht. Koffiepauze & werkoverleg. Zal je altijd zien… Gelukkig komt de assistente toch meteen. Ze checkt de urine. Haar blik zegt genoeg. Bommel heeft een blaasontsteking met koorts. Dus: nierbekkenontsteking. SHIT! Dit hadden we toch opgelost?!  Interne paniek breekt uit en ineens sta ik te zweten als een otter met Bommel op mijn arm. De uroloog bellen; NU, gaat er door mijn hoofd. Ik spreek met de assistente af dat we nog bellen. Eerst overleggen met de specialisten. Ik stap de auto in. Heb ik toch alle WKZ poli nummers in mijn telefoon staan, behalve die van Urologie… Ik bel naar een lukrake poli en laat me doorverbinden. Geen tijd te verliezen! De adrenaline giert door mijn lijf en ik druk het gaspedaal in. Terug naar huis. Het doorverbinden lukt niet. Eenmaal thuis moet Bommel eerst eten. Dus ik duw al mijn stress en ongeduld zo goed als ik kan ergens in een hoekje. Prio’s Veer. Prio’s. Hoofd erbij houden. Eerst eten. Na het eten is Bommel zo moe dat ik haar op bed leg. Is de poli al dicht? (nog iets extra’s om op te letten: poli openingstijden. Grr) Nee, gelukkig, ik kan nog bellen.

Ineens rust
Ik word doorverbonden met de uroloog en vertel alles nogmaals. “Wat is haar temperatuur nu?”, vraagt hij. Eh, oh ja, dokters willen data. Dus nu ontkom ik er niet aan. Mijn moppie dat al zoveel pijn in haar buik heeft, moet ik nu ook nog gaan lastigvallen met een thermometer… Na het slapen zal ik tempen en dan kijken we verder. We hangen op. En dan is er ineens rust. Ik hoef nu even niks te doen. Ik kan nu niks doen. Rust…

De 1e traan biggelt over mijn wangen en daarna volgt een hele oceaan. Het komt er allemaal uit. Ik ben me rot geschrokken en heb nu pas tijd om daar even bij stil te staan. Ik zit op de trap te huilen. Het gehaast, de stress, mijn zorgen en mijn schuldgevoel naar Bommel, het stroomt allemaal over mijn wangen. Ik weet dat ik mijn kind aan het helpen ben en toch voel ik me ‘the worst moeder ever’. En dan die verrekte nierbekkenontsteking… Hoe kan dit nu weer? Ze is toch geopereerd. Wat betekent dit? Ik moet denken aan Bommels nier die nog maar voor 30% werkt. En terwijl mijn hoofd zich vult met vragen, knoopt mijn buik zich in elkaar. Wat voel ik me klote.

Terug bij af
Ik weet namelijk wat dit betekent: een kettingreactie aan vervelende dingen. Antibiotica, opknappen en toch ook niet, bloedende billen, spruw, onderzoeken en vervolgstappen. En het ergste: mijn kindje dat weer in haar schulpje kruipt omdat ze geen enkele handeling meer vertrouwt. Een ontsteking met verstrekkende gevolgen. En dat ook nog voor het eerst zonder sonde en saturatiemonitor. Totaal de omgekeerde wereld, ik weet het, maar hoe moet dat zonder die extra hulplijnen? Het ging allemaal net zo goed. De blaas / nierproblemen leken voorbij. En nu dit. Dit hadden we toch gehad? Zo zie je maar… Dit voelt echt even als een stap in de verkeerde richting. Terug bij af.

Wordt vervolgd…

 

107 x gelezen
Er zijn geen reacties op dit bericht.

Laat een reactie achter

Alle velden zijn verplicht; het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Archief