Zorg-BV

Annemarie schrijft: ‘Je zou je armen om me heen slaan en vragen waarom ik verdrietig was’…

Annemarie vraagt zich af waar iedereen is gebleven. Er is geen begeleiding meer te vinden voor Job…

Ontwerpers tekenden een brug over de Waalhaven waar mensen in een rolstoel alleen naar mogen kijken. Dat steekt.

Geen zin in straatverkopers of mensen aan de deur? Neem een kind in een rolstoel, dan laten ze je met rust.

Annemarie ziet zichzelf al Jobs hele leven als een jonge moeder. Tot ze zichzelf ziet in videocalls…

Job moest er eens even ‘lekker uit’. Maar, sneeuw en een rolstoel gaan absoluut niet samen…

Soms hè, soms heb ik het er zo mee gehad, dat je altijd afhankelijk bent van anderen.

Annemarie test van alles uit voor Job: kleding, schoenen en zelfs zijn nieuwe postoel.